ŻUPIŃSKI Karol
pozyskany z Gdańska


Urodzony 3 czerwca 2002 roku.

Choć Gdańsk może kojarzyć się bardziej z żeglarstwem czy nurkowaniem, to okazuje się, że nad morzem nie brakuje zapaleńców sportowych bardziej związanych z lądem niż wodą. I takim zapaleńcem jest Karol Żupiński, który bakcyla "czarnego sportu" złapał w wieku kilku lat. Był jednym z tych chłopców, którym nie wystarczyło oglądanie wyścigów z trybun. Do szkółki mini żużla zapisał się w wieku 9 lat i nie miał problemów z przekonaniem rodziców do swojej pasji, bo jak mówił: "Już jako dziecko jeździłem na quadzie, więc było mi łatwiej przekonać rodziców, aby pozwolili mi spróbować jazdy na motocyklu". Gdy zaraził się żużlem był to moment, w którym szkolenie w Gdańsku było na fali wznoszącej, a szlaki w mini żużlu przecierali swoimi sukcesami Krystian Pieszczek i Dominik Kossakowski. Młody Karol, a było to w roku 2011 roku, trafił pod skrzydła Jarosława Olszewskiego, który w latach 90 był idolem tysięcy kibiców Wybrzeża. Żużlowy adept szybko stał się czołowym miniżużlowym zawodnikiem w kraju, bo w wieku 10 lat został drużynowym wicemistrzem Polski. Wiedział jednak, że to pierwszy mały sukces i aby dojść do większych rzeczy musi ciężko pracować. Starał się więc łączyć treningi z obowiązkami szkolnymi, a także dbaniem o motocykl. Samo ich mycie i przygotowanie do jazdy zajmowało mu nawet 10-12 godzin w tygodniu. Ale nie zniechęcał się i w roku 2015 zanotował kolejne "duże sukcesy" w "małym żużlu" i cieszył się z mistrzostwa kraju w drużynie oraz indywidualnie, a także ze zwycięstwa w Pucharze Polski par klubowych. Rok później powtórzył z kolegami wynik w drużynie i w parach, a do tego na torze w Toruniu wywalczył brąz indywidualnych mistrzostw świata w klasie 125 ccm i po zdobyciu pierwszego medalu mistrzostw świata ogłosił, że "Chciałbym kiedyś zostać mistrzem świata". I usilnie do tego dążył odnosząc kolejne spektakularne miniżużlowe tryumfy, których w początkowym okresie kariery zebrało się całkiem sporo, a do najważniejszych należą:
          2012 drużynowe wicemistrzostwo Polski
          2015 drużynowe mistrzostwo Polski
          2015 Puchar Polski par klubowych
          2015 brązowy medal indywidualnych mistrzostw Polski
          2016 drużynowe mistrzostwo Polski
          2016 Puchar Polski par klubowych
          2016 brązowy medal indywidualnych mistrzostw świata w klasie 125 ccm

Osiągnięcia te dla młodego, zapalonego żużlowca były dobrym wstępem i zachętą, by myśleć o karierze w dorosłym żużlu, dlatego rozpoczął treningi na dużym owalu mówiąc: "Myślę, że w żużlu pociąga mnie przede wszystkim prędkość. Rozpocząłem treningi na dużym torze. Tu wszystko zaczyna się od nowa, moje sukcesy z mini toru nie mają znaczenia. Nie miałem jednak problemu z przesiadką z motocykli o mniejszej pojemności na "dorosły" sprzęt. Jeździ się szybciej i tyle. 3 czerwca kończę 15 lat i będę mógł przystąpić do egzaminu na licencję żużlową". Swoje umiejętności w tym czasie rozwijał pod okiem Piotra Szymko, Grzegorza Dzikowskiego Mirosława Kowalika. Ta trenerska różnorodność kształtowała go sportowo i mimo, że trenował na torze dwa razy w tygodniu, do tego dochodziły zajęcia siłowe i na motocrossie, ciągle mu było mało. Wiedział jednak, że żużel to ciężki kawałek chleba, a składają się na niego: ciężka praca, duże wydatki i olbrzymie ryzyko. W końcu przyszedł ten dzień w roku 2017, gdy będąc piętnastolatkiem, podczas drugiego w sezonie czerwcowego egzaminu na torze w Grudziądzu zdał żużlową licencję. Z kolei 6 lipca debiutował już w zawodach młodzieżowych Nice Cup, zaliczając bardzo dobry występ na Stadionie im. Zbigniewa Podleckiego w Gdańsku. W osiągnięciu tego wyniki na pewno pomogła mu doskonała znajomość gdańskiego toru, co dodało mu pewności i zmniejszyło stres związany z pierwszym startem w dorosłym żużlu i dzięki temu świeżo upieczony żużlowiec w klasie 500 ccm, mógł pokazać swoje niemałe umiejętności żużlowe. Zdobył wówczas 13 punktów, a lepszy okazał się od niego tylko bardziej doświadczony Dawid Wawrzyniak. Warto w tym miejscu dodać, że w kolejnych odsłonach cyklu, gdańszczanin utrzymał formę i punktował w każdych zawodach i dość niespodziewanie został tryumfatorem całego siedmioturniejowego cyklu Nice Cup.

Kolejny rok 2018 był dla Karola, przełomowy ze względu na to, że 3 czerwca, kończył 16 lat, i mógł startować ramię w ramię ze wszystkim żużlowcami na świecie. Była to kolejna szansa i kolejne sportowe wyzwanie dla młodego zawodnika, by pokazać swoje możliwości szerszemu gronu kibiców i sponsorów. A trzeba przyznać, że po doskonałych występach oczekiwania wobec wychowanka Wybrzeża rosły z każdym dniem. Zawodnik starał się jednak podchodzić do swojego debiutu spokojnie: "Chce pojechać jak najlepiej i w debiucie pokazać się z dobrej strony. Nigdy jednak nie wiadomo, co może się stać. Będę traktował pierwsze starty jako wdrożenie się w ligę. Pewnego rodzaju trening". Młody bohater gdańskich kibiców zadebiutował w lidze spotkaniem Wybrzeża Gdańsk ze Start Gniezno i zdobył 5 pkt, z których w pełni mógł być zadowolony. Z dobrej strony gdańszczanin pokazał się też pod koniec sezonu, gdy wystartował w Memoriale Henryka Żyto, w którym zdobył 9 punktów i wygrywając dwa ostatnie swoje wyścigi mówił: "Bardzo się cieszę, że tak mi poszło w tych zawodach. Kolejny raz brałem udział w turnieju z seniorami i fajnie, że tak to wyglądało".
Kolejne lata to dalszy rozwój zawodnika w pierwszoligowym Wybrzeżu. W roku 2019 zdobywa swój pierwszy medal w ważnej młodzieżowej imprezie w Polsce i jest to srebro wywalczone w Brązowym Kasku. Ciekawego jeźdźca wypatrzyli też działacze ekstraligowi i składali mu propozycje zmiany barw klubowych, ale zgodnie z wcześniej nakreślonym planem Karol i jego team, który tworzyli również rodzice nie zamierzał zmieniać otoczenia do końca roku 2020, o czym mówił senior rodu Mariusz Żupiński: "Mamy ważny kontrakt do 2020 roku i nic nie wskazuje na to, byśmy mieli go nie wypełnić. Nie zależy nam na specjalnym nakładaniu presji, a jazda w macierzystym klubie sprzyja rozwojowi". I było to słuszne podejście bo zawodnik mógł skupić się na pracy i eliminowaniu błędów, a nie na oswajaniu się z nowym otoczeniem i środowiskiem żużlowym.
Czas jednak szybko mijał i gdy nadszedł rok 2020 okazało się, że dla Karola jak i dla wielu innych zawodników będzie to trudny okres. Powodem była pandemia wirusa Covid-19 powszechnie nazwanego koronawirusem, który na całym świecie zbierał śmiertelne żniwa. O tym jak poważna była sytuacja niech świadczy orędzie Premiera Mateusza Morawieckiego i wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego, który zaczął obowiązywać w nocy 14 na 15 marca i miał obowiązywać przez 10 dni, ale tak naprawdę obowiązywał do odwołania. Konsekwencją powyższej decyzji był komunikat, Głównej Komisji Sportu Żużlowego w którym poinformowano o zakazie organizacji zawodów treningowych (sparingów) oraz przeprowadzania zorganizowanych treningów na torach żużlowych początkowo do dnia 1 kwietnia 2020 r., a finalnie do odwołania. W tej sytuacji cały żużel zatrzymał się na 13 długich tygodni. W międzyczasie doszło do wielu nowych ustaleń regulaminowych, renegocjacji kontraktów, odwołano wiele zawodów młodzieżowy. Ostatecznie sezon wystartował i zawodnik był wyróżniającym się juniorem na pierwszoligowych torach. Wystąpił w 14 meczach swojej drużyny, 51biegach, w których zdobył 64 pkt z bonusami i ze średnią 1,255 pkt/bieg znalazł się w pierwszej piątce młodzieżowców na zapleczu ekstraligi.  Ponadto wystartował w swoim pierwszym finale międzynarodowym, bowiem dotarł do finału IMEJ, gdzie był rezerwowym i pojechał tylko w jednym biegu.  Trzeba jednak przyznać, że w trakcie sezonu, oprócz pandemicznej niepewności zawodnika dopadł pech. Oto bowiem po ligowym meczu w Ostrowie bus jego teamu miał wypadek na drodze pomiędzy Górznem a Sobótką. Podczas wypadku sam zawodnik oraz jego team uszli bez większych obrażeń. Zniszczeniu uległy jednak motocykle oraz osprzęt żużlowy. Co w czasie pandemii, przy ograniczonych środkach finansowych u zawodników na sportowym dorobku, było sporym problemem. Team zawodnika nie załamywał jednak rąk i ogłosił zbiórkę funduszy na portalu zrzutka.pl: "W tej sytuacji najważniejsze, że nikomu nic się nie stało, jednak nie będę ukrywał, przez wypadek ponieśliśmy spore koszty. Będę bardzo wdzięczny zarówno za każdą pojedynczą wpłatę, jak i za podjęcie dłuższej współpracy ze mną i z naszym teamem" - powiedział Karol Żupiński w jednym z wywiadów.
Sezon 2020 jednak szybko dobiegł końca i nastał okres transferowy, w którym Karol Żupiński był "chłopakiem do wzięcia". Z miejsca ustawiła się kolejka chętnych na trzyletni okres młodzieżowych usług utalentowanego juniora. Prezes gdańskiego klubu jednak ze spokojem tak komentował całą sytuację: "Karola chce pół ligi. Wciąż są szansę, że zostanie u nas. Oceniam je pół na pół. Jeżeli się nie dogadamy, to będziemy żądali zwrotu za wyszkolenie, dokładnie tyle, ile przewiduje regulamin. Szczerze mówiąc, to dziwi mnie to, że pół Ekstraligi chce Żupińskiego, bo to pokazuje, że mamy ogromne braki szkoleniowe. Podobno jesteśmy żużlową potęgą. Jak się jednak okazuje tak nie jest, bo widać, że jest problem z juniorami. Jest pod dostatkiem Duńczyków, ale nie Polaków. W Danii co chwilę ktoś wyskakuje, a u nas nie. Dlatego ta słowa potęga, trochę mi do nas nie pasuje. Kluby nie mają juniorów, więc biją się o Żupińskiego".
Ostatecznie wyścig o podpis Karola Żupińskiego, pod kontraktem wygrał Apator i władze toruńskiego klubu mogły świętować sukces w postaci pozyskania lidera formacji młodzieżowej na najbliższe trzy lata. Nikt się jednak nie dziwił, że zawodnik został zmotywowany do trzyletniej umowy, bo Przemysław Termiński musiał zapłacić gdańskiego młodzieżowca ponad 200 tysięcy złotych jako ekwiwalent za wyszkolenie, a przy tak dużej kwocie jasne było, że liczył na zwrot tych pieniędzy poprzez dobre występy juniora w swoim zespole. Aktywność Aniołów na rynku młodzieżowym pokazała, że działacze w mieście Kopernika zdawali sobie sprawę z zaniedbań przeszłości i starali się nie popełnić tych samych błędów w przyszłość. Zespół w sezonie 2021 miał utrzymać się w Ekstralidze, ale w kolejnych latach miał walczyć o coś więcej. Kluczową postacią w tych planach był właśnie Żupiński, bo wszyscy zdawali sobie sprawę, że przy pomocy trenera Tomasza Bajerskiego, jego talent powinien rozkwitnąć, a gdańszczanin w ciągu najbliższych lat miał szansę stać się najlepszym młodzieżowcem rozgrywek. Nikt w Apatorze nie chciał też dopuścić, do sytuacji w której co roku toczyłaby się licytacja o kontrakt zawodnika z innymi klubami. Zatem długoletni kontrakt z Żupińskim stawiał torunian w naprawdę komfortowej sytuacji, bo Tomaszowi Bajerskiemu nie pozostawało nic innego jak wyszkolić w najbliższych latach jednego solidnego zawodnika, by klub dysponował znakomitym zestawem juniorskim, który otworzy drogę do walki najwyższe cele.
A oto co mówił zawodnik
po podpisaniu umowy: "inne kluby ekstraligowe również kontaktowały się ze mną i były zainteresowane współpracą. Wraz z moim teamem podjęliśmy jednak decyzję, by dołączyć do Apatora Toruń. Oprócz tego, że dobrze czuję się na toruńskim torze, bardzo dużym atutem była logistyka i bliskość Torunia z mojego miejsca zamieszkania. W tym przypadku wszyscy wiedzieliśmy do czego dążymy i już na pierwszym spotkaniu z władzami toruńskiego klubu doszliśmy do porozumienia. Uważam, że tak i mam nadzieję, że podczas sezonu pokażę na co mnie stać. Przy okazji będę się szkolił i rozwijał swoje umiejętności. Zaplecze sprzętowe jest u mnie zawsze na wysokim poziomie i nic w tej kwestii nie zmieni się przed kolejnym sezonem. Przez najbliższe trzy lata chcę pokazać się z jak najlepszej strony. Moimi celami indywidualnymi jest to, by stanąć na podium w Indywidualnych Mistrzostwach Europy Juniorów oraz w Indywidualnych Mistrzostwach Świata Juniorów".

Niestety sezon na ekstraligowych torach mocno zweryfikował umiejętności gdańszczanina. Zanim dziewiętnastolatek rozpoczął ligowe zmagania z Aniołem na plastronie, pojawiły się mały zgrzyt. Prezes Wybrzeża przypominał bowiem, że należy mu się 240 tysięcy złotych w ramach ekwiwalentu za wyszkolenie żużlowca. Niewielki pożar został szybko ugaszony i Żupiński mógł spokojnie przygotować się do sezonu. Wydawało się, że debiut przeciwko Falubazowi Zielona Góra to akurat najlepsze, co mogło się przydarzyć. Po stronie gości, na pozycjach juniorskich zobaczyliśmy Fabiana Ragusa i Jakuba Osyczkę. Fani Apatora liczyli, że Lewandowski z Żupińskim będą w stanie wypracować przewagę nad przeciętnymi na papierze zawodnikami. Tymczasem już wyścig numer dwa przyniósł triumf... Ragusa i kiepską postawę wychowanka Wybrzeża. Czy to był zwiastun całego sezonu? Niestety tak. - "Lewy" super, "Żupek" troszeczkę słabiej, ale znamy przyczynę tego. Troszeczkę pracy z psychologiem i będziemy to mieli – mówił po meczu Tomasz Bajerski.
O ile jeszcze początek sezonu 2021 nie był taki najgorszy (wygrany bieg juniorski w Lesznie) o tyle z każdym kolejnym meczem było gorzej. Podwójny triumf w biegu juniorskim podczas domowego starcia z GKM-em Grudziądz był białym krukiem, a i tam lwią część pracy wykonał Krzysztof Lewandowski. Żupiński jeździł bojaźliwie, momentami zamykając gaz i przypominając kibicom o klątwie, której niektórzy fani z Motoareny do tej pory się boją. Panuje przekonanie, że każdy junior trafiający do tego klubu zalicza regres. "Żupka" zaczęto porównywać coraz częściej do Igora Kopcia-Sobczyńskiego, który wsławił się głównie tym, że zamykał gaz i bał się odważnie atakować. O psychologicznym aspekcie problemów Żupińskiego coraz częściej mówiło się nie tylko w toruńskim środowisku. Efekt? Ostatnie miejsce pod względem średniej w Ekstralidze.
Czarę goryczy przelał występ dziewiętnastolatka podczas MIMP w Opolu, gdzie przegrywał z zawodnikami, którzy byli świeżo po zdaniu licencji. To tylko pokazało, że problem u Karola Żupińskiego był bardzo duży i bardziej złożony niż tyko sprzęt i przeskok do wyższej ligi.
Aż strach pomyśleć, jak wyglądałyby zdobycze punktowe toruńskich juniorów, gdyby nie dobra postawa debiutanta Krzysztofa Lewandowskiego. Karol kompletnie zawiódł oczekiwania nie tylko całego żużlowego Torunia, ale również swoje.
Pozytywnym aspektem sezonu dla Żupińskiego mógł być start z pozycji rezerwowego w dziesiątej rundzie cyklu SGP w Toruniu. Gdy zmienił kontuzjowanego Martina Vaculika pokazał bardzo odważną jazdę i świetną walkę z Fredrikiem Lindgrenem, której efektem był ostry atak Szweda na toruńskiego juniora, za co został wykluczony. W powtórce zawodnik Apatora jechał po punkt i w niegroźnej sytuacji.... upadł na prostej. Nikt po tej sytuacji nie miał wątpliwości, że w głowie Karola Żupińskiego dzieje się coś niedobrego i wymaga on nie tylko sesji z psychologiem, ale również spokojnej weryfikacji celów jakie sam sobie nakreślił.
Po sezonie w trakcie testów okazało się, że żużlowiec w trakcie sezonu zupełnie zignorował kwestie przygotowania do kolejnych startów i stracił kontrolę nad swoją wagą. Efekt był taki, że wskazania pod koniec sezonu pokazały, że młody zawodnik był nawet o siedem kilogramów cięższy niż jego idealna waga. Sytuacja byłaby usprawiedliwiona, gdyby w trakcie sezonu żużlowiec mocniej pracował nad siłą i dodatkowe kilogramy wynikały z większej masy mięśniowej. Wiadomo jednak, że przyczyny takiego stanu rzeczy, były zupełnie inne, bo zawodnik mocno się zaniedbał, a nadwaga jeszcze bardziej utrudniała mu dobrą jazdę, bo dziewiętnastolatek i miał problemy ze startami, a z dodatkowym balastem nie miał szans dorównać choćby swoim rówieśnikom.
Sztab szkoleniowy Apatora miał spory dylemat co zrobić z transferowym niewypałem. Pojawiły się nawet głosy, że zawodnik może wrócić do Gdańska, ale ostatecznie został w Toruniu, bo po analizie faktów, okazało się że winnym w całej sytuacji został nie sam Karol, ale trener Tomasz Bajerski, któremu po sezonie zarzucono brak kontroli nad zawodnikiem. W tej sytuacji decyzją właściciela klubu przed sezonem 2022 odpowiedzialność za przygotowanie gdańskiego wychowanka spoczęła na barkach dyrektora sportowego, Krzysztofa Gałańdziuka. Dodatkowo działacze postanowili zmotywować zawodnika sprowadzając jako alternatywę Denisa Zielińskiego, by Żupiński musiał wygrać rywalizację nie tylko z Mateuszem Affeltem, który mógł startować w lidze od czerwca 2022 roku, ale również z bardziej utytułowanym jeźdźcem, który liznął już ekstraligowego żużla.

Czy w roku 2022 Karol zaistnieje na ekstraligowych torach i da powody do satysfakcji kibicom toruńskich Aniołów?
Czas pokaże.

Poza ligą polską Karol Żupiński startował m.in w:
- brak klubów zagranicznych

Osiągnięcia
DMPJ 20017/5; 2018/6
MPPK 2020/6; 2021/5
MMPPK 2021/5
MIMP 2018/Rns; 2019/16; 2020/16
ZK 2019/Rns; 2020/Rns
SK 2018/13; 2020/9; 2021/8
BK 2018/13; ; 2019/2; 2020/14; 2021/9
IMŚ GP 2021/R25
IMEJ 2020/17; 2021/14

Kluby w lidze polskiej
2015-
-2020
2021-
-2022

Wyniki ligowe zawodnika w barwach toruńskich
Sezon mecze biegi punkty bonusy Średnia
biegowa
Miejsce w
ligowym rankingu
2021 13 33 13 5 0,546 53

Notka biograficzna powstała na bazie
felietonu Agnieszki Wojciechowskiej w cyklu "Młodzi Gniewni" na www.speedwaynews.pl
oraz
www.sportowefakty.pl

strona główna

toruńskie turnieje turnieje światowe turnieje krajowe
zawodnicy trenerzy mechanicy działacze
klub statystyki sprzęt