mistrzostwa polski par klubowych (MPPK)


Rozgrywki o Mistrzostwo Polski Par Klubowych (MPPK) wprowadzone zostały do kalendarza PZM w 1973 roku. Początkowo nosiły nazwę Mistrzostw Polski na żużlu Par Klubowych i były przeprowadzane oddzielnie dla zespołów I i II ligi, jako dwa biegi rozgrywane bezpośrednio po każdym meczu ligowym. Startowali w nich dwaj z trzech zawodników wytypowanych przez każdy klub przed sezonem. Każda para spotykała się ze sobą w sezonie czterokrotnie, po dwa razy na każdym torze. O końcowej klasyfikacji mistrzostw w 1973 roku decydowała suma punktów biegowych zdobytych w każdym z wyścigów zaliczanych do tych rozgrywek.

W pierwszej edycji tryumfowali żużlowcy Stali Gorzów - 117 pkt. (Edward Jancarz, Zenon Plech, Bogusław Nowak) przed ekipami Śląska Świętochłowice - 117 pkt. (Paweł Waloszek, Jan Mucha, Wiktor Waloszek) i ROW-u Rybnik (Jerzy Gryt, Andrzej Tkocz, Andrzej Wyględa). należy dodać że mistrzostwa z roku 1973 nie zostały odnotowane w oficjalnych materiałach GKSŻ.

W 1974 roku dwa wyścigi rozgrywane po każdym meczu ligowym stanowiły eliminacje do finałów MPPK I i II ligi. Tym razem zawodników startujących w tych wyścigach typowali tuż po meczy kierownicy drużyn, a po zakończonym sezonie siedem najlepszych ekip (decydowała suma pkt biegowych) startowało w zawodach finałowych obu lig ( w praktyce eliminowano więc po jednej ekipie z każdej ligi, bowiem w każdej klasie rozgrywkowej startowało po osiem zespołów).
W 1974 roku eliminacje w I lidze przegrali zielonogórzanie (70 pkt.), natomiast na drugim froncie odpadki łodzianie (55 pkt.) Pierwszoligowy finał rozegrano na torze w Bydgoszczy natomiast druga liga rywalizowała w Ostrowie.

Zasady MPPK przyjęte w roku 1974 obowiązywały również w kolejnym. Jednak system eliminacji nie sprawdził się, bowiem zawody często nie kończyły się np. z powodu złych warunków atmosferycznych i biegu eliminacyjne MPPK nie dochodziły do skutku. Powodowało to liczne dziwne weryfikacje tych rozgrywek. Wprowadzono więc w roku 1976 wraz z licznymi zmianami w polskim sporcie żużlowym, modyfikację MPPK. Zaniechano rozgrywania oddzielnych finałów dla I i II ligi. Wprowadzono turnieje eliminacyjne, które przybierały różną formę. W niektórych latach rozgrywano wstępne eliminacje dla zespołów II ligi, później półfinały i finały innym razem odbywały się eliminacje jednostopniowe (półfinały). W niektórych latach organizatorzy finałów musieli startować w eliminacjach tak jak inne zespoły, w innych mieli zapewnione od razu miejsce w turnieju finałowym.

W latach 1979-1980 i 1990-1991 w finałach MPPK rywalizowało po sześć par (rozgrywano wówczas po piętnaście wyścigów), w latach 1975-1978, 1981-1985 i od 1992 roku w finałach występowało po siedem ekip startujących wg tabeli dwudziestojednobiegowej. W latach 1986-1989 rozgrywano finały z udziałem dziewięciu zespołów, a w każdym biegu rywalizowało po dwóch zawodników z trzech ekip. jednak mnożące się wypadki na torze i skomplikowany mało czytelny dla kibiców system rozgrywek sprawiły, że odstąpiono od tej formuły na rzecz dwudziestojednobiegowej tabeli z udziałem siedmiu zespołów.

Od 1983 każdy z rywalizujących zespołów może mieć w składzie trzeciego zawodnika (rezerwowy), który może zastąpić w dowolnym momencie zawodnika z podstawowej pary.

W pierwszym oficjalnym finale MPPK zwyciężyła bydgoska Polonia - 26 pkt. (Henryk Gluecklich - 13, Stanisław Kasa - 13) , która na własnym torze wyprzediła jednym punktem zwycięzcę fazy eliminacyjnej Stal Gorzów - 25 pkt. (Zeneon Plech - 11, Edward Jancarz - 14) i rybnicki ROW - 17 pkt. (Jan Koczy - 4, Piotr Pyszny - 13), który wygrywając bezpośrednią konfrontację ze Śląskiem Świętochłowice - 17 pkt. (Paweł Waloszek - 8, Jacek Goerlitz - 9) zajął trzecie miejsce.

Na skutek słabnącego zainteresowania klubów, wszelką formą rywalizacji poza rozgrywkami ligowymi, w roku 2014 Główna Komisja Sportu Żużlowego postanowiła zmienić zasady rozgrywania zawodów MPPK. Zrezygnowano z eliminacji na rzecz nominacji drużyn do turnieju finałowego. Zatem w 2014 roku wystartować miały cztery najlepsze drużyny Ekstraligi z sezonu poprzedniego, dwie najlepsze ekipy I ligi (PLŻ) oraz jeden zespół z II ligi (2 PLŻ). Oznaczało to, że w finale MPPK zmierzyły się zespoły z Zielonej Góry, Torunia, Tarnowa, Częstochowy, Gdańska, Grudziądza i Rybnika. Natomiast pozostałe klubu nie miały nawet możliwości rywalizacji o miejsce w tym turnieju. Przedstawiciele GKSŻ tłumaczyli swoją decyzję tym że chcieli wymusić na klubach zainteresowanie rozgrywkami o tytuł najlepszej pary w kraju.

W roku 2016 zmieniono system kwalifikacji do MPPK i zgodnie z regulaminem, w finale miały brać udział pary klubów, które w poprzednim sezonie zajęły: pierwsze cztery miejsca w rozgrywkach DMP, dwa pierwsze miejsca w rozgrywkach DM I Ligi, pierwsza drużyna w rozgrywkach DM II Ligi. Wszystko co zapisano w regulaminie w art. 825 było czytelne, ale tylko w teorii. Gdyby precyzyjnie stosować się do regulaminu, to w finale AD 2016 miały wystąpić cztery czołowe zespoły ubiegłorocznej Ekstraligi (Fogo Unia Leszno, Betard Sparta Wrocław, Unia Tarnów i Get Well Toruń), dwa najlepsze drużyny Nice PLŻ (ŻKS Ostrovia i Lokomotiv Daugavpils) oraz mistrz II ligi (Renault Zdunek Wybrzeże Gdańsk). Niestety po sezonie 2015 z powodów finansowych Główna Komisja Sportu Żużlowego nie przyznała licencji na starty w jakichkolwiek rozgrywkach klubowi z Ostrowa, z kolei zespół Daugavpils z uwagi na fakt, że MPPK miały charakter oficjalnych mistrzostw Polski nie mogli wziąć udziały w finałowej rywalizacji. O ile sytuacja z ostrowianami była klarowna, to z łotyszami było to o tyle dziwne, że młodzi zawodnicy "Lokomotywy" zostali dopuszczeni do rywalizacji w MDMP. W tej sytuacji w sezonie 2016 o prymat najlepszej pary w Polsce walczyć miały zespoły z Leszna, Rybnika, Wrocławia, Tarnowa, Rawicza, Gdańska, Torunia.
Niestety z uwagi na niesprzyjającą aurę finał najpierw przeniesiono z Rawicza do Wrocławia, by ostatecznie decyzją GKSŻ wyrażoną komunikatem 105/2016 przenieść finał na kwiecień 2017 roku, a kluby zostały zobowiązane do wystawienia zawodników, którzy znajdowali się w składzie drużyny w 2016 roku. (tj. nie będą mogli wystawić do składu na zawody zawodników zakontraktowanych po sezonie 2016). To swoistego rodzaju kuriozum pokazywało w jak wielkiej defensywie były, każde inne rozgrywki poza DMP.

Źródło: Wiesław Dobruszek; "Żużlowe ABC" t. II; Leszno 2004

Medaliści
Mistrzostw Polski Par Klubowych
Rok Miasto
1973 W meczu ligowym
rozgrywano 2 biegi MPPK
Gorzów Świętochłowice Rybnik
1974 Bydgoszcz Bydgoszcz Gorzów Rybnik
1974 Ostrów II Liga Opole Toruń Gdańsk
1975 Leszno Gorzów Wrocław Rybnik
1975 Toruń II Liga Toruń Zielona Góra Gniezno
1976 Gdańsk Gorzów Wrocław Częstochowa
1977 Ostrów Gorzów Częstochowa Opole
1978 Chorzów Gorzów Leszno Wrocław
1979 Gniezno Zielona Góra Bydgoszcz Gniezno
1980 Zielona Góra Leszno Gorzów Gniezno
1981 Toruń Gorzów Toruń Opole
1982 Gorzów Zielona Góra Leszno Gorzów
1983 Zielona Góra Zielona Góra Świętochłowice Gorzów
1984 Toruń Leszno Gorzów Gdańsk
1985 Rybnik Gdańsk Leszno Rybnik
1986 Toruń Toruń Gdańsk Zielona Góra
1987 Ostrów Leszno Gorzów Gdańsk
1988 Rybnik Leszno Rybnik Gorzów
1989 Leszno Leszno Rzeszów Gorzów
1990 Rzeszów Bydgoszcz Rzeszów Rybnik
1991 Bydgoszcz Bydgoszcz Leszno Toruń
1992 Gorzów Gorzów Bydgoszcz Toruń
1993 Grudziądz Bydgoszcz Zielona Góra Toruń
1994 Leszno Bydgoszcz Leszno Gorzów
1995 Częstochowa Bydgoszcz Wrocław Toruń
1996 Gniezno Bydgoszcz Gniezno Toruń
1997 Bydgoszcz Bydgoszcz Toruń Gorzów
1998 Gorzów Gorzów Bydgoszcz Gniezno
1999 Leszno Bydgoszcz Leszno Wrocław
2000 Wrocław Bydgoszcz Gdańsk Częstochowa
2001 Piła Wrocław Bydgoszcz Częstochowa
2002 Wrocław Bydgoszcz Toruń Częstochowa
2003 Leszno Leszno Zielona Góra Toruń
2004 Toruń Toruń Tarnów Gdańsk
2005 Wrocław Rzeszów Bydgoszcz Ostrów
2006 Bydgoszcz Częstochowa Bydgoszcz Rybnik
2007 Częstochowa Tarnów Wrocław Leszno
2008 Toruń Toruń Leszno Zielona Góra
2009 Leszno Zielona Góra Tarnów Leszno
2010 Toruń Toruń Rzeszów Bydgoszcz
2011 Zielona Góra Wrocław Zielona Góra Poznań
2012 Leszno Leszno Zielona Góra Grudziądz
2013 Gorzów Tarnów Gorzów Wrocław
2014 Gorzów Gorzów Toruń Tarnów
2015 Leszno Leszno Gorzów Tarnów
2016 Wrocław decyzją GKSŻ finał przeniesiono na kwiecień 2017 roku, a kluby zostały zobowiązane do wystawienia zawodników, którzy znajdowali się w składzie drużyny w 2016 roku.
2017 Wrocław      

Podziękowania za pomoc w opracowaniu tabeli
dla Marka Maliszewskiego

stan na dzień
2015-10-31
medalowe zdobycze KLUBÓW
w Mistrzostwach Polski Par Klubowych
Liczba
finałów
w mieście
Klub
11 6 1 4
8 7 2 8
8 6 6 5
4 4 6 7
w tym
1 II liga
4 4 2 3
2 4 3 3
2 2 2 -
1 3   1
1 2 3 1
1 1 4 2
  1 5 2
  1 3 2
  1   -
    2 -
    1 1
    1 3
w tym 1
II liga
    1 -
      1
      1

strona główna

toruńskie turnieje turnieje światowe turnieje krajowe
zawodnicy trenerzy mechanicy działacze
klub statystyki sprzęt